House for sale

Erfgooiersstraat

Ja, een cheesier titel kon ik niet bedenken. Goed, met dank aan ERA Makelaardij ’t Gooi is het dan echt zover: mijn appartement in Hilversum (te vinden op Foursquare/Swarm als “Casa Palstra”) aan de Erfgooiersstraat, om de hoek van het Media Park, staat te koop.

De sleutels kreeg ik ooit op 12 februari 2010, en ik moest me door de sneeuw heen ploegen om het “Te Koop” bord van het balkon af te krijgen. Na enkele jaren heen en weer pendelen met mijn oude autootje tussen een veel te kleine studio in Amsterdam Noord en de Gooise Matras vond ik het welletjes, en kocht ik dus een huis op kruipafstand van mijn werk. Nu ben ik ingetrokken bij mijn vriendin in Zaandam, en wil ik er weer vanaf. Eh, het huis dus.

Even de saaie feiten op een rijtje:

In 2013 is de oude VR ketel vervangen door een nieuwe Ferroli Blue Sense 3 en Optifor 350+ HR CV / WTW combinatie. En in 2014 is een nieuwe, luxe Bruynzeel keuken geplaatst met natuursteen werkblad en ATAG en ETNA apparatuur. Naar wens kan de nieuwe bewoner internet en TV afnemen via de kabel, via de telefoonlijn, of kiezen voor glasvezel. In de meterkast is reeds een FTU aanwezig voor een glasvezelaansluiting.

Het appartement bevindt zich, zoals al eerder vermeld, op loopafstand van het Media Park, en van de Wester- en Bussummerheide. Ook het Goois Natuurreservaat, het Spanderswoud en de Natuurbrug Zanderij Crailoo liggen om de hoek. Het dichtstbijzijnde treinstation is Hilversum Media Park. De woning is gelegen op de eerste verdieping van een gebouw met in totaal vier verdiepingen en acht appartementen. De VvE is actief en wordt ondersteund door Post Makelaars te Hilversum.

Buiten spelen

Oke. Ik ga hier even uit de kast komen. Wat? Nee, niet zo! Volgens Facebook heb ik zelfs een vriendin (jeej! Oh, en dat klopt ook hoor, een hele mooie, lieve, slimme en lange zelfs). Maar er is wel dit: ik speel namelijk Ingress. Say what?

Oud-collega Patriek was als eerste van ons verslaafd aan Ingress, een Virtual Reality-spelletje, en toen midden 2014 ook eindelijk de iOS versie uitkwam voor iPhone-gehandicapten zoals ik (want zo zien die Google/Android-menschen ons natuurlijk) was het ook mijn beurt om de wonderen van Niantic Labs (eh, Google, dus) te aanschouwen. Een tijdje later kwam collega Roel ook meespelen. Om me vervolgens dubbel en dwars in te halen qua behaalde levels, punten, badges en wat er nog maar meer in het spel te behalen valt 🙂

Maarwatishet? Het is een spelletje op je telefoon. Het is een wereld die eigenlijk niet echt bestaat. Niet gek voor een spel, op zich. Toch is er een verschil met “normale” games: je moet namelijk naar buiten! Iep! Je moet zelfs bewegen! Holy guacamole, Batman! Als je de applicatie opstart zie je namelijk een kaart met straten (powered by Google Maps natuurlijk) en eventueel blauwe, groene of grijze punten of zelfs hele blauwe of groene velden. Bewegen op die virtuele kaart doe je… door te lopen! Ja, leg dat maar even aan een die-hard gamer uit, dat je niet met het bewegen van je mobiele telefoon of joystick of met een stel toetsen van je toetsenbord je door het speelveld kunt bewegen.

Dan de eerder vermelde punten, of eigenlijk: portals. Die kunnen blauw of groen zijn (van een bepaald team, want Ingress is eigenlijk een soort Catch-The-Flag) of grijs voor neutraal. En de theorie achter die portals is dat ze speciaal zijn: herkenningspunten, attracties, kunstwerken, historische gebouwen. En zo ontdek je plekjes (start Zemire et Azor-muziekje) die je normaal niet had gezien. Wist ik veel dat er een “Madonna Aan De Muur” hing aan de Koninginneweg. Dat Independer zit gevestigd in een oud gebouw dat vroeger de “Snelliusschool” was. Een winkeltje genaamd “Heksenbal”? Altijd voorbij gelopen zonder het ook maar een blik waardig te gunnen.

Over dat bewegen: alhoewel je kunt “cargressen” of “traingressen” werkt het spelletje het beste als je loopt of fietst. Waarbij je dus wel moet opletten dat je niet tegen een paal loopt of onverhoopt tegen een auto aanfietst (ik noem geen namen, maar je weet wie je bent). En als je een beetje fanatieke speler bent is dat best wel goed voor je conditie en vooral ook voor de lijn. Zo kan het zijn dat er al een hele groep IT’ers loopt te Ingressen die net iets slanker en/of bruiner oogt dan voorheen normaal voor ze was, omdat ze ook daadwerkelijk buiten komen en bewegen. En die (maar dat is vooral spelstrategie) ook nog eens sociaal contact lijken te hebben. Oke, vooral met elkaar, maar het is in ieder geval iets.

Maar goed, een hele lap tekst gaat je niet laten zien hoe dat spelletje er nou uitziet. Een flitsend en veel beter dan het spel zelf vormgegeven promotiefilmpje met de stereotiepe Aziaat-met-een-bril doet dat wel:

Ingress zelf eens proberen? Te vinden in de Google Play Store of de Apple App Store.

Koken met dozen

Of creatief met karton, zo u wilt. Na al vele keren om de oren te zijn geslagen met links naar de StreekBox of DeKrat, wist Martin op de Facebook-timeline pas echt mijn aandacht te trekken met een gratis HelloFresh doos. Voor degenen die al die namen niet kennen: dat is dus eigenlijk een soort thuisbezorgd, alleen zijn het dan de losse ingrediënten. Je moet er dus zelf nog zo goed en kwaad als het gaat een maaltijd van zien te brouwen (holy smokes, Batman!) Om het niet al te lastig te maken krijg je er dan wel de recepten bij (phew!)

Dat is in de keuken een hoop werk, maar het scheelt ook werk. Want zelf bedenken waarvoor ik nu weer de supermarkt ga overvallen zonder enige vorm van inspiratie levert toch maar weer op dat ik een biefstukje of speklapje ga bakken, een courgette en/of paprika ga grillen, een salade inelkaar ga draaien of natuurlijk de klassieke, altijd te grote berg pasta op een bord gooi. Want ik hou er vaak van om dingen hetzelfde te doen. Schijnt. Zegt men. Zo werkt mijn hoofd blijkbaar dus.

Maar nu heb ik gisteren met veel geweld een koolraap in stukken staan hakken. Nooit verwacht natuurlijk, en zelf zou ik echt nooit bedenken om een hele koolraap uit het schap te rapen (gaar of niet) maar in combinatie met het kipgehakt (koop ik ook nooit), couscous (maak ik bijna nooit) en de oregano en spinazie (kijk, now we’re talking) was het nog lekker ook! Verder schaft de pot (eh, doos) deze week nog spaghetti met zalm en warme krieltjessalade met zongedroogde tomaten en walnoten.

De recepten zijn redelijk makkelijk, zodat deze keukenprins met de motoriek en souplesse van een roestig tuinhekje dit alles nog kan maken zonder dat er bloedspetters op zijn spierwitte keuken zitten. Zeker aan te raden als je alleen voor jezelf (insert Forever Alone-meme) wilt koken en toch nog een beetje verrast wilt worden (maar Riemer, jij houd toch helemaal niet van verrassingen? Klöpt.)